Au! GVD! AU!

Zelfbeloning. Want tóch maar hard gewerkt. Latte Macchiato. Met nét niet kokend water. Stevige slok bij het lezen van de gazet.

Kreet. OERkreet! AU!

Mijn mond. Verbrand. AU!

Doemme toch!

Moet. GVD. Iets. Doen.

Gestruikeld. Plat op mijn buik. Gevloerd door een Star Wars AT-TE. Stom ding.

Huis op stelten. Op springen. Vier wasmanden strijk. Vier wasmanden was. Boeken die verhuisden van de kast naar de wc-vloer. Papieren van de mutualiteit die Himalaya-hoogten aannemen. Rondslingerend speelgoed dat u fnuikt en enig opruiminitiatief in de kiem smoort.

Bloggen in uw pyjama om 11 uur ‘s ochtends.

O god … ik ben Ma Flodder geworden. Dju toch!

Mens erger je niet

Kerstvakantie. Lange dagen voor een enig kind. Zoonlief is 6 en helemaal in to Star Wars. Onze pedagogische invloed is genihileerd. Niks meer te zeggen. Awoe houten speelgoed en opvoedkundig verantwoorde spelletjes. Geen gezever, geen gezeur over al dan niet gewelddadige films of tekenfiguren. “Mamaaaaaaaaaa, dat is NIET aggeuressief! Dat is cool!”

Mijn ogen donderen regelmatig bliksem en vuur bij het zien van the Clone Wars en consoorten op VT4.

Zoon gaat er helemaal in op en springt als een kip op speed door het huis. Zot word ik er van. Horendol!

Doch … heden geschiedde een wonder. Het lukte ons om samen het spelletje Mens Erger Je Niet te spelen. Een houten versie. Recht uit de Olifant of groene bio-esthetische-milieu-vriendelijke-geitenwollensokkenwinkel. Volledig verantwoord. Sfeer en gezinsbevorderend. “Laat ons naar elkaar groeien en wat quality-time spenderen”

Jawadde! Zoonlief begon al te jammeren toen zijn vader in het begin een zes gooide. “Ik weet al wie er gaat winnen. Bah!” Na een zestal keer per ongeluk/expres verkeerd te tellen (wat in mijn woordenboek nog altijd valsspelen heet) smeet hij de pionnen van tafel en begon hij luidkeels te roepen en te brullen. Wat kalmerende moederlijke invloed zorgde ervoor dat we het spel konden uitspelen.

Nooit of van mijn lange leven speel ik nog een gezelschapspel. Zoonlief verloor effectief en daarmee was de sfeer van de dag gezet. Pruillippen en tranen in overvloed. Slechtgezindheid met een strik van woede rond. Tof. Heel tof! Supertof!

Nu zit hij naar de Transformers te kijken. Wat ook roept en brult en vecht en transformt van hier tot Tokio. Wat leidt tot woeste spelletjes en Engelstalig gebrul door ons huis. Maar nooit tot “Ik vind u nimmer tof want gij wint ALtijd!”

Hij houdt van zijn moeder wanneer er geen familiaal gebeuren aan verbonden is. Dus daar gaan we voor. En dan kan ik ondertussen surfen. Jihaa!

Gevloek en getier

Hoe onnozel is dat niet? Hoe stom? Er staat Bloem en dat moet gewoonweg Tantieris zijn. Hoe belachelijk!

Die wordpress … dat is om het vliegend schijt van te krijgen. Eerst geraakt ge er niet op. Dan geraakt ge er niet meer af. Want ik blog al even als Bloem. Maar hier blog ik als Tantieris. Want ik twitter als Tantieris. Maar ik blog dus als Bloem.

Snapt u het nog? Ik eigenlijk niet meer. Verstand is verbijsterd. Verstandsverbijsteren. Of beter nog: identiteitscrisis. En dat wanneer een mens bijna veertig wordt.

Daar kan ik ook nog uren over zagen, zeuren, dreinen, drammen, kankeren, klagen, klieren, klooien, mekkeren, melken, mieren, ouwehoeren, kwezelen, jammeren … uuuuuuren!